Mikroskleroterapia Warszawa

Mikroskleroterapia to precyzyjna odmiana skleroterapii, polegająca na podaniu preparatu do bardzo drobnych zmian żylnych: pajączków naczyniowych, żył siatkowatych oraz wybranych małych żylaków. Powoduje kontrolowane uszkodzenie śródbłonka, zamknięcie naczynia i jego zwłóknienie.

Najczęściej stosuje się ją do leczenia pajączków naczyniowych (teleangiektazji) i żył siatkowatych, a także wybranych drobnych żylaków, gdy kwalifikacja wskazuje, że metoda będzie skuteczna.

Zwykle jest prawie bezbolesna dzięki zastosowaniu bardzo cienkich igieł. Możliwe jest krótkotrwałe pieczenie lub dyskomfort w miejscu podania preparatu.

Najpierw, w pozycji stojącej, zaznacza się na skórze miejsca iniekcji. Następnie pacjent kładzie się z lekkim uniesieniem kończyn, a lekarz wykonuje wstrzyknięcia (często w postaci pianki), dobierając technikę do rodzaju zmian.

Czas trwania zależy od liczby i rozległości zmian, ale zwykle jest to zabieg wykonywany sprawnie w warunkach ambulatoryjnych.

Tak, najczęściej zaleca się pończochy uciskowe, a stopień ucisku dobiera lekarz przed zabiegiem. Standardowo zalecane jest noszenie ich przez 2–7 dni, zgodnie z planem pozabiegowym.

Zaleca się chodzenie przez minimum 30 minut po zabiegu, stosowanie kompresji przez 2–7 dni, kontrolę po 1–2 tygodniach oraz w razie bólu zimne okłady i paracetamol.

Efekt pojawia się stopniowo. U części pacjentów zmiany bledną i zanikają w kolejnych tygodniach, a w przypadku przebarwień ich ustępowanie może trwać dłużej.

Często tak. W razie potrzeby możliwe są kolejne zabiegi w tej samej okolicy naczyniowej, a liczbę sesji ustala się indywidualnie.

Możliwy jest ból w okolicy poddanej zabiegowi (często w pierwszych 2–3 dniach, zwykle przemijający), krwiak w miejscu iniekcji, miejscowe reakcje skórne lub skrzep w świetle żyły.

Tak, przebarwienia mogą pojawić się u części pacjentów (około 7–30%) i najczęściej ustępują w ciągu kilku miesięcy, rzadko utrzymują się dłużej.

W przypadku leczenia zmian wtórnych może dochodzić do powstawania nowych ognisk pajączków skórnych, dlatego czasem leczenie wymaga etapowania i kontroli.

Rzadko mogą wystąpić m.in. rozszerzenie lokalnych naczyń włosowatych (około 2–10%), lokalna martwica skóry (poniżej 1%), zakrzepowe zapalenie żył powierzchownych lub głębokich (około 0,1%) oraz infekcja w miejscu podania (około 0,001%). Ciężkie, zagrażające życiu powikłania praktycznie się nie zdarzają.

Bezwzględne przeciwwskazania obejmują m.in. unieruchomienie, powierzchniową lub głęboką zakrzepicę żył, znaną alergię na środki obliterujące (np. polidokanol), ciążę, ciężką chorobę układową, miejscową lub uogólnioną infekcję oraz miażdżycę zarostową tętnic kończyn dolnych.

Względne przeciwwskazania mogą obejmować m.in. cukrzycę, obrzęki goleni, astmę i inne choroby alergiczne oraz trombofilię. Ostateczną decyzję podejmuje lekarz po ocenie ryzyka.

Nie tylko. Oprócz redukcji pajączków może stanowić terapię wspomagającą w leczeniu przewlekłej niewydolności żylnej, jeśli jest właściwie dobrana do obrazu klinicznego.