Echoskleroterapia cewnikowa Warszawa

Echoskleroterapia cewnikowa to nowoczesna, nieoperacyjna metoda leczenia żylaków, będąca rozwinięciem klasycznej skleroterapii. Polega na podaniu do żyły pianki sklerozującej przez cienki cewnik pod kontrolą USG, aby doprowadzić do zamknięcia niewydolnego naczynia.

Najczęściej dla pacjentów z mniejszymi żylakami oraz odgałęzieniami od głównych naczyń, często jako terapia wspomagająca w szerszym planie leczenia niewydolności żylnej.

Żylaki same w sobie zwykle nie stanowią bezpośredniego zagrożenia życia, ale mogą wiązać się z ryzykiem powikłań, takich jak zapalenie żył głębokich, owrzodzenia goleni czy zatorowość płucna.

Najpierw w pozycji stojącej zaznacza się na skórze miejsce wprowadzenia koszulki naczyniowej. Następnie pacjent kładzie się, a lekarz umieszcza pod skórą cienki cewnik. Kolejno wykonuje się obkurczenie naczynia i wypłukanie z niego krwi, po czym pod kontrolą USG podaje się piankę sklerozującą.

W zabiegu stosuje się piankę z polidokanolu (Aethoxysclerol), przygotowywaną w sposób mający minimalizować ryzyko, m.in. z użyciem mieszaniny gazu CO2.

Zabieg ten sprawdza się w naczyniach żylnych o średnicy do 10 mm.

Tak, kluczowym elementem procedury jest prowadzenie zabiegu pod kontrolą USG, co pozwala precyzyjnie podać piankę do właściwego odcinka żyły.

Tak, po zabiegu zalecana jest kompresjoterapia, zwykle w postaci pończoch uciskowych II stopnia, zgodnie z zaleceniami lekarza.

Zwykle zaleca się chodzenie przez minimum 15–30 minut po zabiegu, stosowanie kompresjoterapii, łagodzenie bólu zimnymi okładami i paracetamolem oraz kontrolę po 1–2 tygodniach.

Zabieg jest zwykle dobrze tolerowany, a ewentualny ból lub tkliwość w okolicy zabiegu może pojawić się przejściowo i jest omawiana przed leczeniem.

Ciężkie powikłania zagrażające życiu są niezwykle rzadkie. Rzadziej mogą wystąpić m.in. ból w miejscu zabiegu, bóle głowy, zaburzenia widzenia, duszność, przebarwienia skóry lub lokalna martwica skóry.

Bezwzględne przeciwwskazania obejmują m.in. unieruchomienie, powierzchniowe lub głębokie zakrzepice żył, alergię na polidokanol, ciążę, ciężką chorobę układową, miejscowe lub uogólnione infekcje oraz miażdżycę zarostową tętnic kończyn dolnych.

Względne przeciwwskazania mogą obejmować m.in. cukrzycę, obrzęki goleni oraz astmę oskrzelową i inne choroby alergiczne. Ostateczną decyzję podejmuje lekarz po ocenie ryzyka.

W większości przypadków zabieg daje dobre rezultaty kliniczne, jednak trzeba pamiętać o możliwości rekanalizacji leczonej żyły w ciągu roku.

Rekanalizacja to ponowne udrożnienie wcześniej zamkniętej żyły. Może wystąpić w okresie roku od zabiegu i według opisu może sięgać nawet 20–40%, co czasem wymaga ponownego leczenia.

Tak, jeśli dojdzie do rekanalizacji lub jeśli leczenie ma charakter etapowy, lekarz może zaproponować kolejną procedurę w ramach planu terapii.